Wulkanizacja

Wulkanizacja jest procesem chemicznych, w którym dochodzi do połączenia liniowych makrocząsteczek kauczuku (tak zwane sieciowanie polimerów), robi się to, aby przekształcić go w gumę, czy też ebonit. Zwykle zachodzi pod wpływem działania siarki (lub jej związków) oraz selenu.

Wulkanizacje można podzielić na trzy typy:

1. Wulkanizacja tradycyjnych rodzajów elastomerów zwanych inaczej kauczukiem, polega na przyłączeniu rombowej rombowej siarki do dwojakich chemicznych wiązań, które pojawiają się w naturalnych oraz syntetycznych rodzajach kauczuku.

   Ten typ wulkanizacji stosuje się głównie łącząc ze sobą kauczuk z siarką rombową, dzięki tamu otrzymujemy pastę, którą zakłada się na kalandry (specjalne bębny), następnie przy temperaturze 150°C dochodzi do reakcji sieciowania. To czy guma będzie twardsza czy bardziej miękka zależy od rodzaju kauczuku, warunków wulkanizacji oraz stosunku kauczuku do siarki. Im większa konsystencja kauczuku, tym bardziej twardsze, bardziej elastyczne oraz wolniej zużywające się opony.

2. Wulkanizacje innych rodzajów elastomerów, w tym silikonów wykonuje się w analogiczny sposób, jednak przy zastosowaniu innych substancji sieciujących (nadtlenki). Robi się to, aby ulepszyć lub przekształcić własności otrzymywanych elastomerów. Do wulkanizacji typowego kauczuku można zastosować każdy związek, który posiada, dwa rodzaje grup funkcyjnych, która zdolne są addycji.

3. Wulkanizacja innych materiałów, polega na sklejaniu większej ilości i rodzajów gumy, (tak się dzieje w trakcie produkcji opon), powlekaniu tkanin gumą, jak również na naprawianiu i odnawianiu opon. W tym przypadku zrywa się warstwę zniszczonego bieżnika i przykleja się nową w trakcie procesu wulkanizacji. Bieżniki, które oddaje się do wulkanizacji mają na zewnątrz usieciowaną gumę, a w wewnątrz specjalnie nieodsieciowany kauczuk z dodatkiem substancji sieciującej, która zaczyna działać w wyższej temperaturze.